تقدیم به استاد گران قدر جناب آقای امیری که این روزها دل ، سخت در هوایش می تپد...

 

خوش   دل   نه  از  آنم  که  به  تارت  بنوازی

احساس ِ من این است که در سوز و گدازی

آن  لحظه  که بر  سیم  زنی پنجه ی خود را

گر    کفر    نگویم    به    ثنایی    و   نمازی

افسوس  به  آوارگی ام  ، زان  که همه عمر

بنموده    جدایم   ز   چنین   راز   و    نیازی

نازم   به  تو  استاد  که  این   رسم  بدانی

خوش  باد  دلت  زان  که  همه  دل  بنوازی