تبليغاتX
گشایش
 
گشایش
 
 
 
معلم تاریخ سر ِ کلاس آمد

و ما دانش آموزان ِ چند هزار ساله

فقط  خوبها و بدها  را روی تخته ی سیاه ِ سیاه نوشته بودیم

 

              خوبها                                            بدها

        از یاد رفته بودند                                    اسکندر

                                                                 تازیان

                                                                 چنگیز

                                                                   ۵۷

                                                         هشت سال ِ  تاریک

                                                                  ۳۰۰     

                                          ما دانش آموزان ِ چند هزار ساله   ××××××      

                                                                          

 

          

مقابل اسم ِ خودمان تا آخر ِ کلاس ضربدر زده بودیم ....

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم فروردین 1386ساعت 13:13  توسط میلاد  | 
بهار را که با شدت درون شش هایم می کشم

احساس می کنم که هستم ... که سال ها خواهم بود ...

این روزها دلم می خواهد از این همه زیبایی فریاد بکشم

 

 |+| نوشته شده در  شنبه چهارم فروردین 1386ساعت 17:13  توسط میلاد  | 
امروز صبح ، راس ساعت نه و سی و پنج دقیقه ...

ششصد و سی میلیون و هفتصد و بیست هزارمین ثانیه ی زندگی ام را به شادی نشستم ...

 

 

* همه ی این ثانیه ها چه قدر طولانی گذشتند ...

 |+| نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم بهمن 1385ساعت 16:52  توسط میلاد  | 

 

بر گلوی تار ، سوزن می خزید

ناله سر می داد و حلقش می درید

پنجه ی استاد را با سوز ِ دل

با تمام  ِ روح و جانش می خرید ...

 

 

* حتما با خود فکر می کنید که این فلانی چه قدر (( استاد ... استاد )) می کند !!! اما باور کنید که بیرون ریختن این گونه احساسات دست ِ خودم نیست ... استادی که من دل را به او سپرده ام آن قدر جادویی می نوازد که هر کج طبع ِ نابلد ِ مزخرف گویی چون مرا بر سر ذوق ِ شعر و شاعری می آورد ...

 |+| نوشته شده در  شنبه بیست و یکم بهمن 1385ساعت 10:41  توسط میلاد  | 

دیشب در حال تماشای فیلم وکیل مدافع شیطان (( Devil's Advocate )) بودم . این جملات جملاتی هستند که دقیقا از زبان شیطان (( با بازی آل پاچینو  " Al Pacino " )) خارج شدند . جملاتی که اگر چه به نظر بعضی ها قبیح و حتی وحشت انگیز است ، اما از دیدگاه ِ من قابل تفکر و بحث هستند :

خداوند یک موجود خبیث است ، او قوانینش را بر خلاف ِ غرایز ِ بندگانش تنظیم و تدوین کرده است ... و در حالی که بنده ای از شدت میل و خواستن در حال دست و پا زدن است اما نمی تواند خود را ارضا کند ، او آن بالا می ایستد و مثل یک دلقک می خندد ... سوگند می خورم که او انسان را تنها برای سرگرمی خودش خلق کرده و نه چیز دیگر ... چنین موجودی را باید پرستش کرد ؟ هرگز . اما من ؟ من یک انسان گرا هستم ، شاید آخرین انسان گرای باقی مانده .به انسان آزادی می دهم تا هر آن چه را که دلش می خواهد انجام دهد و لذت ببرد ... 

 

 

*واقعا چه فکر می کنید ؟ آیا حقیقت دارد ؟ چه باید کرد ؟ چه باید گفت ؟؟؟

 

 |+| نوشته شده در  سه شنبه هفدهم بهمن 1385ساعت 17:16  توسط میلاد  | 
بردار !!!

برنده ترین چاقویی را که می شناسی بردار

من آماده ام .................... شرحه شرحه ام کن

خونم را بریز

همه ی خونم را بیرون بریز

دیگر نمی خواهم در من باشی ...

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم بهمن 1385ساعت 11:32  توسط میلاد  | 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

می دانی ؟  این روز ها نبودنت خلوتم را بدجوری به هم می زند ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ  

 

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم بهمن 1385ساعت 11:24  توسط میلاد  | 
چیست در آن دور دست ها

که مرا این گونه بی تاب ِ رسیدن می کند ؟؟؟؟

                         

 

                                                              بدرود ........

 |+| نوشته شده در  یکشنبه دهم دی 1385ساعت 15:41  توسط میلاد  | 
چه دنیای زیبایی

     همه بهترین اند

         همه به فکر یک دیگر ................... ( چند روز دیگر انتخابات است )

                                   

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم آذر 1385ساعت 12:43  توسط میلاد  | 

تقدیم به استاد گران قدر جناب آقای امیری که این روزها دل ، سخت در هوایش می تپد...

 

خوش   دل   نه  از  آنم  که  به  تارت  بنوازی

احساس ِ من این است که در سوز و گدازی

آن  لحظه  که بر  سیم  زنی پنجه ی خود را

گر    کفر    نگویم    به    ثنایی    و   نمازی

افسوس  به  آوارگی ام  ، زان  که همه عمر

بنموده    جدایم   ز   چنین   راز   و    نیازی

نازم   به  تو  استاد  که  این   رسم  بدانی

خوش  باد  دلت  زان  که  همه  دل  بنوازی

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم آذر 1385ساعت 10:7  توسط میلاد  | 
 

یکی از موفقیت های نا خواسته ی من در زندگی ، این بود که توانستم بین خود و تمام محیط اطرافم یک رابطه ی کاملا دو جانبه به وجود آورم . . . در اثر همین موفقیت ، در حال حاضر هیچ یک از ما ( من و محیط زندگی ام ) نمی توانیم دیگری را تحمل کنیم . . .

 |+| نوشته شده در  جمعه دهم آذر 1385ساعت 18:14  توسط میلاد  | 
خون ، این روزها خیلی گستاخ شده است ،

به خودش اجازه می دهد که مثل ِ تو در رگ هایم جاری باشد !!!

 |+| نوشته شده در  جمعه بیست و ششم آبان 1385ساعت 18:56  توسط میلاد  | 
خدایا !!! جند لحظه وقت برای تلف کردن داری یا نه ؟ اشتباه نکن ، قضیه دعا و التماس و این حرف ها نیست . قصه این بار چیز ِ دیگری ست   ....  راستش      مدتی ست که در فکرت هستم . نمی دانم در آن هر کجا نشسته ای که چه بشود ؟ منتظر چه اتفاق خاصی هستی ؟ چرا به زمین نمی آیی و کنار ِ ما زندگی نمی کنی ؟ دوست نداری لذت ِ پخش شدن ِ آب ِ یک دانه آلبالو را در دهان تجربه کنی ؟ نمی خواهی بدانی وقتی باران بوسه بر لب های خاک می زند ، عطر این عشق بازی ِ پاک چگونه فضا را پر می کند ؟ اصلا تا به حال وبلاگ داشته ای ؟ می دانی چه لذتی دارد وقتی وبلاگت را به روز می کنی و دوستان وبلاگ نویس برایت نظر می گذارند ؟ نه .... تو هیچ کدام از این ها را تجربه نکرده ای . پیشنهاد ِ بندگانه ی من به تو این است که دیگر آن کاشانه ی همیشگی خود را رها کنی و به زمین ، این کره ی خاک آلود بیایی ....

 |+| نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم آبان 1385ساعت 16:38  توسط میلاد  | 
می گویند در انسان دو حس وجود دارد که به هیچ عنوان قابل مهار نیستند : نفرت و شیفتگی .... موافقم اما فکر می کنم در من علاوه بر این دو ، حس دیگری هم هست که مهار نمی شود : دلتنگی. آری ، این سرسخت ترین حسی که تا کنون شناخته ام . شادی ، هیجان ، غرور و نگرانی همه آمدند و رفتند اما دلتنگی هم چنان باقی ست .... گاهی اوقات چنان در برابرش در مانده می شوم که احساس می کنم باید فقط سکوت کنم و دیگر هیچ ... و گاهی هم در کنار ِ این احساس ، من می مانم و  (( حیرانی ِ )) استاد ناظری و (( بیداد ِ )) شجریان و (( آیین ِ مستان )) سراج و نم ِ اشکی بر گونه و  زخمه ای بر تار و ناله ای از ساز ...... و باز دلتنگی ....

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم آبان 1385ساعت 18:30  توسط میلاد  | 
(( تقدیم به خاله زهرای عزیزم که این روزها باز هوای دلش ابری ست ... ))

تو اگر ستاره بودی

همه ی سیاره های کهکشان مشتری می شدند ....

 |+| نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم آبان 1385ساعت 12:47  توسط میلاد  | 
  بالا