ما همه خو بیم ............. ولی تو باور نکن

چه دنیای زیبایی

     همه بهترین اند

         همه به فکر یک دیگر ................... ( چند روز دیگر انتخابات است )

                                   

تقدیم به استاد گران قدر جناب آقای امیری که این روزها دل ، سخت در هوایش می تپد...

 

خوش   دل   نه  از  آنم  که  به  تارت  بنوازی

احساس ِ من این است که در سوز و گدازی

آن  لحظه  که بر  سیم  زنی پنجه ی خود را

گر    کفر    نگویم    به    ثنایی    و   نمازی

افسوس  به  آوارگی ام  ، زان  که همه عمر

بنموده    جدایم   ز   چنین   راز   و    نیازی

نازم   به  تو  استاد  که  این   رسم  بدانی

خوش  باد  دلت  زان  که  همه  دل  بنوازی

یک موفقیت بزرگ ...

 

یکی از موفقیت های نا خواسته ی من در زندگی ، این بود که توانستم بین خود و تمام محیط اطرافم یک رابطه ی کاملا دو جانبه به وجود آورم . . . در اثر همین موفقیت ، در حال حاضر هیچ یک از ما ( من و محیط زندگی ام ) نمی توانیم دیگری را تحمل کنیم . . .

گریه هایم را به که بسپارم ؟

نمی دانم ؟ واقعا نمی دانم .... در تمام طول زندگی ، هیچ گاه نفهمیدم که از زندگی چه می خواهم یا زندگی از من چه می خواهد ؟

تنها چیزی که اکنون نیاز شدید به آن دارم شانه ای ست که پذیرای هق هق هایم باشد .... شانه ی مهربانی که بتوان سالیان ِ سال سر بر آ ن گذاشت و گریست ....