درود به همه ی همراهان گرامی :

دوستان و یاران همیشگی ، امروز شما را به کنج ترین خلوت ِ دنیا فرا خواندم تا شما را با یکی از بهترین و دل نشین ترین سایت هایی که تا کنون دیده ام آشنا کنم . این سایت (( که توسط یک آمریکایی اداره می شود و بخش پارسی هم دارد )) سایتی است که مطالعه ی آن می تواند برای همه ی ایرانی ها مفید و لذت بخش باشد . سایتی است که نتایج ِ تحقیقاتی وسیع و دامنه دار را در مورد ِ ایران باستان در اختیار ِ خوانندگان خود می گذارد و ما را با پدران خود بیش از پیش آشنا می سازد . پس اگر یک ایرانی ِ واقعی هستید ، اگر قلبتان برای سرزمین پدری می تپد ، اگر هم چنان باور دارید که روزگاری نیاکان ِ ما طلایه داران ِ تمدن و انسانیت د رجهان بوده اند ، اگر هنوز به تنها چیزی که برایمان مانده احترام می گذارید و اگر از توهین های مکرری که به ما و نیاکان ِ پاکمان شده رنجور و دل خسته اید و دوست دارید گلایه ی خود را نزد ِ کسی ببرید ، حتما از این سایت دیدن کنید و به دور از هر گونه گرایش ِ ذهنی و پیش داوری با واقعیت ِ محض رو به رو شوید ...

و اکنون سایت : http://www.spentaproductions.com/300themovie_the_truth_behind_300.htm

اگر از مطالعه ی این سایت لذت بردید آن را به دوستان خود معرفی کنید ...

لطفا از قسمت های مختلف سایت دیدن کنید و اگر کامپیوترتان از ظرفیت های مناسبی برخوردار است حتما فیلم ِ   " در جست و جوی کورش ِ بزرگوار "   را روی سایت ببینید ....

آدرس ِ صفحه ی فیلم : http://www.spentaproductions.com/cyruspreview.htm

باشد که پدرمان " کورش ِ بزرگوار " از ما خشنود باشد ...

"پیروز و پایدار باشید"

کلاس تاریخ

معلم تاریخ سر ِ کلاس آمد

و ما دانش آموزان ِ چند هزار ساله

فقط  خوبها و بدها  را روی تخته ی سیاه ِ سیاه نوشته بودیم

 

              خوبها                                            بدها

        از یاد رفته بودند                                    اسکندر

                                                                 تازیان

                                                                 چنگیز

                                                                   ۵۷

                                                         هشت سال ِ  تاریک

                                                                  ۳۰۰     

                                          ما دانش آموزان ِ چند هزار ساله   ××××××      

                                                                          

 

          

مقابل اسم ِ خودمان تا آخر ِ کلاس ضربدر زده بودیم ....

بهار

بهار را که با شدت درون شش هایم می کشم

احساس می کنم که هستم ... که سال ها خواهم بود ...

این روزها دلم می خواهد از این همه زیبایی فریاد بکشم

 

یک روز ِ نه چندان مهم ...

امروز صبح ، راس ساعت نه و سی و پنج دقیقه ...

ششصد و سی میلیون و هفتصد و بیست هزارمین ثانیه ی زندگی ام را به شادی نشستم ...

 

 

* همه ی این ثانیه ها چه قدر طولانی گذشتند ...

پنجه ی استاد

 

بر گلوی تار ، سوزن می خزید

ناله سر می داد و حلقش می درید

پنجه ی استاد را با سوز ِ دل

با تمام  ِ روح و جانش می خرید ...

 

 

* حتما با خود فکر می کنید که این فلانی چه قدر (( استاد ... استاد )) می کند !!! اما باور کنید که بیرون ریختن این گونه احساسات دست ِ خودم نیست ... استادی که من دل را به او سپرده ام آن قدر جادویی می نوازد که هر کج طبع ِ نابلد ِ مزخرف گویی چون مرا بر سر ذوق ِ شعر و شاعری می آورد ...

؟؟؟

دیشب در حال تماشای فیلم وکیل مدافع شیطان (( Devil's Advocate )) بودم . این جملات جملاتی هستند که دقیقا از زبان شیطان (( با بازی آل پاچینو  " Al Pacino " )) خارج شدند . جملاتی که اگر چه به نظر بعضی ها قبیح و حتی وحشت انگیز است ، اما از دیدگاه ِ من قابل تفکر و بحث هستند :

خداوند یک موجود خبیث است ، او قوانینش را بر خلاف ِ غرایز ِ بندگانش تنظیم و تدوین کرده است ... و در حالی که بنده ای از شدت میل و خواستن در حال دست و پا زدن است اما نمی تواند خود را ارضا کند ، او آن بالا می ایستد و مثل یک دلقک می خندد ... سوگند می خورم که او انسان را تنها برای سرگرمی خودش خلق کرده و نه چیز دیگر ... چنین موجودی را باید پرستش کرد ؟ هرگز . اما من ؟ من یک انسان گرا هستم ، شاید آخرین انسان گرای باقی مانده .به انسان آزادی می دهم تا هر آن چه را که دلش می خواهد انجام دهد و لذت ببرد ... 

 

 

*واقعا چه فکر می کنید ؟ آیا حقیقت دارد ؟ چه باید کرد ؟ چه باید گفت ؟؟؟

 

taer me open

بردار !!!

برنده ترین چاقویی را که می شناسی بردار

من آماده ام .................... شرحه شرحه ام کن

خونم را بریز

همه ی خونم را بیرون بریز

دیگر نمی خواهم در من باشی ...

فریاد های پریشانی ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

می دانی ؟  این روز ها نبودنت خلوتم را بدجوری به هم می زند ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ  

 

گویند به هم مردم عالم گله ی خویش

پیش که روم من که ز عالم گله دارم ؟؟؟

 

 

* به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن        که شبی نخفته باشی به درازنای سالی ...

 

تمام  ِ آن چه من هستم ، بدون ِ تو چه بی معنی ست

تمام  ِ شعر ِ من بی تو ، دچار ِ رنج ِ بی وزنی ست ...

 

*همواره رسم ِ بد ِ زمانه ی بد همین بوده ... هر گاه چیزی را از دست می دهیم یادمان می افتد که قدرش را بدانیم ... آه ... آه استاد جعفر پور اگر بدانید که تا چه اندازه دلم برایتان تنگ است ؟ آن قدر مشتاق ِ دیدار دوباره ی شما هستم که حاضرم بازگردم و ترم پیش را از نو آغاز کنم ... کاش می شد ... کاش می توانستم ...

این تک بیت را هم به شما عزیزترین استادم تقدیم می کنم ...

وداع ...

دامن کشان ، ساقی ِ می خواران       از کنار ِ یاران ، مست و گیسو افشان            می گریزد

به جام ِ می ، از شرنگ ِ دوری            وز غم ِ مهجوری ، چون شرابی جوشان         می بریزد

دارم قلبی لرزان                               ز رهش دیده شد نگران

ساقی ِ می خواران                           از کنار ِ یاران ، مست و گیسو افشان            می گریزد ...            

 

* همواره در قلب من خواهید ماند استاد جعفر پور ....                          

تا گنج ِ غمت در دل ِ ویرانه نهان است

همواره مرا کنج ِ خرابات مُقام است ...

این بار ، با نهایت احترام  و بوسه ای بر دستان ، تقدیم به استاد جعفر پور ... استاد گران قدری که با پایان یافتن ِ ترم ، سعادت ِ شاگردی اش نیز برای من به پایان رسید ... استادی که دانشگاه را برای من تبدیل به یک مکان ِ مقدس کرده بود ... استادی که هم اینک دوری اش ، دردی تلخ و رنجی عمیق را در وجودم بر انگیخته است ...

میان ِ آن چه باید باشد و نیست ، عجب فرسوده دیواری ست دنیا ....

همراهان گرامی درود :

نیک می دانم اینک که بازگشت نامه ی مرا می خوانید ، داوری های گوناگونی در مورد من می کنید ... این که چه زود برگشتم ... اصلا چرا رفتم که باز گردم ... و جملاتی از این دست که مطمئنم از ذهنتان عبور می کند . اما گرامیان ِ همراه ، آن چه که موجب بازگشت ِ من شد تقاضای یکی از دوستان ِ وبلاگ نویسم بود . در واقع تنها کسی که از من خواست تا بازگردم . هم اینک من بازگشته ام با شانه هایی خسته از تحمل ِ بار ِ کج ِ زندگی ... با دیوی زندانی در درونم که هیچ گاه آرام نمی گیرد ... با آسمانی پست بالای سرم ... با نگاهی خسته از جست و جو های بی پایان ... با دستانی آلوده به خون ِ آرزوهایم ... و البته با دوستی که بودن یا نبودن من برایش مهم بود و من برایش ارزش بسیاری قایل هستم ... آری من اینک به خاطر ِ عزیز ِ این دوست ِ دوست داشتنی بازگشته ام و می نویسم ... می نویسم از ناگفته هایی که هیچ کس چشم در راه ِ شنیدنشان نبود ... و می گویم از نانوشته هایی که همواره شرم داشتند از جاری شدن بر کاغذ ... من اینک برگشته ام و ادامه خواهم داد اما با یک تفاوت نسبت به روزگار ِ گذشته ... اینک من بازگشته ام و می نویسم اما برایم مهم نیست که کسی آن را می خواند یا نه ؟ که کسی به این کنج ترین خلوت ِ دنیا سر می زند یا نه ؟  که کسی سراغ از این مسافر ِ تنها سفر کرده می گیرد یا نه ؟ همراهان ِ گرامی ِ این مسافر ِ در راه مانده ... لطفا مرا ببخشید که این گونه شده ام ... اما باور کنید که این گناه من نبود و نیست ... این زندگی بود که خود را به زور در رگ های من تزریق کرد و باعث شد که من با بی تفاوتی ، به هر کجا که می روم او را چون جسدی بی جان به دنبال خود بکشانم و هر لحظه تنها به فکر ِ پایان یافتن آن باشم ... این او بود که مرا این گونه نسبت به همه چیز بی تفاوت کرد ... با همه ی این احوال ، دوست دارم که یک بار دیگر نشان دهم که دوستی برایم ارزش مند است و مرا هیچ گاه یارای آن نیست که درخواست ِ یک دوست را نادیده بگیرم ...  در پایان از این دوست عزیزم تقاضا می کنم که آدرس پست ِ الکترونیک خود را در اختیار من بگذارد تا پرسش هایی را که در ذهنم نقش بسته با او در میان بگذارم ... با سپاس ِ فراوان از همه ی شما ...

 

وسوسه ای می خواند مرا ...

چیست در آن دور دست ها

که مرا این گونه بی تاب ِ رسیدن می کند ؟؟؟؟

                         

 

                                                              بدرود ........

یک اتفاق خیلی کوچک اما خیلی دلنشین ....

باور کنید که خیلی با خودم کلنجار رفتم که این پست را روی وبلاگ نگذارم ، اما نشد .... از یک طرف مطمئن بودم که خود نمایی اصلا پسندیده نیست و از طرفی جمله ی معروف " استفان لواین " مدام به ذهنم می رسید که گفته بود : " عشق به خویشتن جاودانه ترین ِ عشق هاست ... آن که خود را دوست دارد قدم در راه عشقی نهاده که تا دم ِ مرگ همراه اوست ... " خلاصه پس از کلی کشمکش ذهنی تصمیم گرفتم که یکی از موفقیت های تحصیلی ام را شرح دهم :

جریان از این قرار بود که هفته ی پیش یک سخنرانی در دانشگاه داشتم . آن هم به زبان انگلیسی !!! واقعا که خودم هم باورم نمی شد کار تا این حد بی نقص از آّب در آید !!! پس از مدت ها توانستم قدرت و تسلط خود را به همه ی هم کلاسی های عزیز و غیر ِ عزیز نشان دهم . با این کار ِ خود، دوست ِ عزیزم در دانشگاه را شادمان کردم و باعث شکسته شدن غرور ِ بی معنای خیلی های دیگر شدم ... همه ی آن هایی که خیال می کردند هیچ کس توان برابری با آن ها را ندارد ، ناگهان شوکه شدند ، همه ی آن هایی که با خود می گفتند " میلاد پسر خوبیه اما حیف که .... " از همان لحظه از واژه های دیگری برای توصیف ِ من استفاده می کردند . همه ی آن هایی که فکر می کردند خیلی بهترین هستند فهمیدند که بهترین ِ دیگری هم در کنارشان وجود دارد . آری دوستان ، من از تنها فرصتی که برای اثبات خودم داشتم نهایت استفاده را کردم و اکنون شادمانم که خیلی چیزها به خیلی افراد ثابت شد .... من با نقد فیلمی به نام " لئون " ( با بازی ژان رنو و ناتالی پورتمن ) هم توانایی ام را در ادبیات و نقد و تحلیل آثار سینمایی به نارفیقان ِ دانشگاهی نشان دادم و هم تسلطم به زبان انگلیسی را به همه اثبات کردم .... خلاصه این که آ ن روز یکی از بهترین روزهای زندگی ام بود . روزی که در خاطرم خواهد ماند ...  

ما همه خو بیم ............. ولی تو باور نکن

چه دنیای زیبایی

     همه بهترین اند

         همه به فکر یک دیگر ................... ( چند روز دیگر انتخابات است )

                                   

تقدیم به استاد گران قدر جناب آقای امیری که این روزها دل ، سخت در هوایش می تپد...

 

خوش   دل   نه  از  آنم  که  به  تارت  بنوازی

احساس ِ من این است که در سوز و گدازی

آن  لحظه  که بر  سیم  زنی پنجه ی خود را

گر    کفر    نگویم    به    ثنایی    و   نمازی

افسوس  به  آوارگی ام  ، زان  که همه عمر

بنموده    جدایم   ز   چنین   راز   و    نیازی

نازم   به  تو  استاد  که  این   رسم  بدانی

خوش  باد  دلت  زان  که  همه  دل  بنوازی

یک موفقیت بزرگ ...

 

یکی از موفقیت های نا خواسته ی من در زندگی ، این بود که توانستم بین خود و تمام محیط اطرافم یک رابطه ی کاملا دو جانبه به وجود آورم . . . در اثر همین موفقیت ، در حال حاضر هیچ یک از ما ( من و محیط زندگی ام ) نمی توانیم دیگری را تحمل کنیم . . .

گریه هایم را به که بسپارم ؟

نمی دانم ؟ واقعا نمی دانم .... در تمام طول زندگی ، هیچ گاه نفهمیدم که از زندگی چه می خواهم یا زندگی از من چه می خواهد ؟

تنها چیزی که اکنون نیاز شدید به آن دارم شانه ای ست که پذیرای هق هق هایم باشد .... شانه ی مهربانی که بتوان سالیان ِ سال سر بر آ ن گذاشت و گریست ....

خون ، این روزها خیلی گستاخ شده است ،

به خودش اجازه می دهد که مثل ِ تو در رگ هایم جاری باشد !!!

نانوا هم جوش ِ شیرین می زند ..... بیچاره فرهاد .

خدایا !!! جند لحظه وقت برای تلف کردن داری یا نه ؟ اشتباه نکن ، قضیه دعا و التماس و این حرف ها نیست . قصه این بار چیز ِ دیگری ست   ....  راستش      مدتی ست که در فکرت هستم . نمی دانم در آن هر کجا نشسته ای که چه بشود ؟ منتظر چه اتفاق خاصی هستی ؟ چرا به زمین نمی آیی و کنار ِ ما زندگی نمی کنی ؟ دوست نداری لذت ِ پخش شدن ِ آب ِ یک دانه آلبالو را در دهان تجربه کنی ؟ نمی خواهی بدانی وقتی باران بوسه بر لب های خاک می زند ، عطر این عشق بازی ِ پاک چگونه فضا را پر می کند ؟ اصلا تا به حال وبلاگ داشته ای ؟ می دانی چه لذتی دارد وقتی وبلاگت را به روز می کنی و دوستان وبلاگ نویس برایت نظر می گذارند ؟ نه .... تو هیچ کدام از این ها را تجربه نکرده ای . پیشنهاد ِ بندگانه ی من به تو این است که دیگر آن کاشانه ی همیشگی خود را رها کنی و به زمین ، این کره ی خاک آلود بیایی ....

می گویند در انسان دو حس وجود دارد که به هیچ عنوان قابل مهار نیستند : نفرت و شیفتگی .... موافقم اما فکر می کنم در من علاوه بر این دو ، حس دیگری هم هست که مهار نمی شود : دلتنگی. آری ، این سرسخت ترین حسی که تا کنون شناخته ام . شادی ، هیجان ، غرور و نگرانی همه آمدند و رفتند اما دلتنگی هم چنان باقی ست .... گاهی اوقات چنان در برابرش در مانده می شوم که احساس می کنم باید فقط سکوت کنم و دیگر هیچ ... و گاهی هم در کنار ِ این احساس ، من می مانم و  (( حیرانی ِ )) استاد ناظری و (( بیداد ِ )) شجریان و (( آیین ِ مستان )) سراج و نم ِ اشکی بر گونه و  زخمه ای بر تار و ناله ای از ساز ...... و باز دلتنگی ....

(( تقدیم به خاله زهرای عزیزم که این روزها باز هوای دلش ابری ست ... ))

تو اگر ستاره بودی

همه ی سیاره های کهکشان مشتری می شدند ....

خوشا عاشق شدن اما جدایی

خوشا عشق و نوای ِ بی نوایی

خوشا در نور ِ عشقی سوختن ها

میان ِ شعله اش افروختن ها

چو عاشق از نگارش کام گیرد

چراغ ِ آرزوهایش بمیرد

نوای ِ عاشقان در بی نوایی ست

بقای عشق و عاشق در جدایی ست ....

از : مهدی سهیلی

 

 

بی همگان...

بی همگان به سر شود

در نتیجه بی تو هم یک جوری به سر خواهد شد ....

تقدیم به استاد گرانقدر ، جناب آقای امیری که پرده به پرده درس زنگی را به من آموخت.....

 

می خواهم از امروز کنارت باشم

مِن بعد همیشه یار یارت باشم

در لحظه ی کنسرت بزرگت ای کاش

می شد که خودم جای سه تارت باشم ...

نامه

 

سلام ...

امیدوارم حالت بهتر از روزهای با من بودن باشد

این جا همه چیز خوب است جز بغضی که گلویم را می فشارد

این جا فاصله ای هست که روز به روز قد می کشد

اگر جویای احوال من باشی ... هه ، چه خیال باطلی !!!

این روز ها که نه ،

 این شب ها هستند که به جای تو با من هم نشینی می کنند

و ملالی نیست که از دوری ات بزرگ تر باشد

بیش از این وقت ات را پر از خجالت نمی کنم

به آن غریبه ای که اینک جای مرا در کنارت گرفته است

سلام نرسان ....